τα βούτυρα του σεπτέμ

Το ασπρουλιάρικο δέρμα μου διαμαρτύρεται όταν το βγάζω λίγο παραπάνω στον ήλιο, όταν ξεχνάω να το βγάλω στον ήλιο και όταν το κοροϊδεύουν οι μαυροτσούκαλοι τουρίστες των νησιών. Εμείς ζούμε στο βόρειο εξωτερικό κύριοι, κι εκεί ο ήλιος δεν καίει, μόνο φωτίζει.

Δύο θερινά σινεμά προσέφεραν τις υπηρεσίες τους. Η επανάσταση της κυρίας Ράτκλιφ στο σινέ ψυρρή. Τρεις κνίτες στην είσοδο, δύο θηλυκοί, η μία ενισχυμένη, κι ένας σερνικός μας μοίρασαν φυλλάδια για το Φεστιβαλ με το μεγάλο Φ. Εμείς αρνηθήκαμε ευγενικά, χωρίς να τους πούμε γιατί, αυτοί επέμεναν, μετά ρίξαμε λίγη πικρίλα για να ισιώσουμε. Εγώ έπιασα να λέω πόσο καλοντυμένα ήταν τα κοριτσάκια και ότι εκμοντερνίστηκε η κνε και ακολουθεί τις μόδες και ότι δεν θα ήταν κακό να χαλάσουν κάνα δέντρο λιγότερο για να διαφημίσουν το φεστιβάλ τους τι στο διάολο κομουνιστές είναι αν δεν τους νοιάζει το περιβάλλον. Η κ. ήταν πιο άγρια ήθελε να πάει να τους πει ότι ήταν γραμματέας σε μια τοπική οργάνωση για ένα χρόνο όταν ήταν δεκαπέντε και τώρα το μόνο που θέλει είναι να τους κάψει και να τους δείρει. Μετά είδαμε και την ταινία και ελπίζαμε ότι την είχαν δει και τα παιδιά. Τίποτα το εξαιρετικό. Αγγλική κωμωδία για μια αγγλική (όχι δεν είναι αυτονόητο) οικογένεια το 70 που μετακομίζει στην ανατολική γερμανία για να διδάξει ο κομουνιστής πατέρας σε σχολείο εκεί. Τα αστειάκια είναι όλα για το κομουνιστικό καθεστώς εκεί, περί ελευθερίας λόγου και ιδεών, μυστικής αστυνομίας, μαύρης αγοράς και διαφόρων τέτοιων εύστοχων μεν αλλά πολύ καρικατουρέ δοσμένων κακώς κειμένων. Δεύτερη ταινία σε θερινό δημοτικό σινεμά σε ένα σχολείο στο χαλάνδρι, η There will be blood του Πολ Τόμας Άντερσον (που έχει σκηνοθετήσει και τη Μανόλια). Για αυτή την ταινία δεν θα πω παρά το ότι ήμασταν τέσσερα άτομα, εγώ τη λάτρεψα οι άλλοι τη σιχάθηκαν, και μετά που το συζήτησα και με άλλους, η κ. τη λάτρεψε κι ο ά. τη σιχάθηκε. Νομίζω πολύ ενδιαφέρουσα αντίδραση για ταινία οπότε την προτείνω ανεπιφύλακτα αν δεν την είδατε όταν βγήκε το χειμώνα.

Πολύ φαγητό, πάρα πολύ φαγητό, τις πρώτες μέρες ήμουν επιφυλακτικός, έλεγα έχει πολύ ζέστη ας το πάω σιγά σιγά, μόνο να τσιμπήσω τίποτα, αλλά τώρα ξεθάρρεψα και κατεβάζω δύο τεράστια γεύματα και μερικά βοηθητικά στα ενδιάμεσα για να μην ξεχάσει το στομάχι μου ποια είναι η δουλειά του. Και φυσικά πεινάω. Με πήγαν με χρονολογική σειρά στη ροζαλία, το δια ταύτα, τις γιάντες και το ούζου μέλαθρον. Εκτός από τη ροζαλία που είναι σταθερή αξία και φτηνή αξία επίσης, τα άλλα ήταν πρώτες μου φορές. Δια ταύτα, ακριβό τίποτα σπουδαίο. Γιάντες, προσωπικά μου βγήκε ότι ήταν πολύ ακριβό, μασκαρεμένο ως βιολογικά υλικά και μοντέρνοι συνδυασμοί, αλλά το αποτέλεσμα, η γεύση δηλαδή, δεν με κάλυψε. Το ούζου μέλαθρον υποτίθεται ότι υπάρχει και στη θεσσαλονίκη, έχει κουλά ονόματα στα φαγητά και πάρα πολλές σάλτσες, οι γεύσεις μου άρεσαν, επίσης αρκετά ακριβό αλλά πεθάναμε στο φαγητό, μπορούσαμε νάχαμε πάρει και δυο πιάτα λιγότερα δηλαδή. Όταν μιλάω για ακριβά φαγητά βέβαια σε όλα τα μαγαζιά, εννοώ μέχρι 25 ευρώ το κεφάλι, καθώς εγώ δεν ανέχομαι να ξοδεύω πάνω από δέκα δεκαπέντε χωρίς να μου προσφέρουν κάτι ιδιαίτερο και ξεχωριστό. Ακόμη δεν έχω δώσει πενηντάρικο και μπορεί και να μην το δώσω και να αφήσω άλλους ανθρώπους να τρέφουν τους καρχαρίες, που τους αρέσει να κολυμπάνε στα βαθιά.

Προχτές με πήγαν (εγώ δεν παίρνω αποφάσεις, κάνω διακοπές) και σε ένα καφεμπαράκι στη βαλτετσίου που λέγεται Playhouse, πολλοί το ξέρουν από τη θεσσαλονίκη. Ενδιαφέρουσα ιδέα, νομίζω απευθύνεται κυρίως σε φοιτητές και μικρότερες ηλικίες, αλλά μια χαρά περάσαμε κι εμείς τα γερόντια. Έχουν το λοιπό, καμιά 250ριά επιτραπέζια παιχνίδια, που κανένα δεν είναι μονόπολη, ή ταμπου, ή ρισκ κ.λπ., νομίζω κυρίως γερμανικά, οπότε δεν μπορείς να παίξεις παιχνίδια γνώσεων. Αν θέλεις να παίξεις, έρχεται ένας νεαρούλης (και οι τρεις συμπαθέστατοι) που ειδικεύεται στα παιχνίδια, του λές τι περίπου θες να παίξεις (λίγη στρατηγική που να ακονίζει το ανταγωνιστικό χιούμορ με ταχύτητα) και εκείνος σου προτείνει δυο τρία παιχνίδια, σου φέρνει ένα συνήθως, στο στήνει και σου εξηγεί τους κανόνες. Υποτίθεται ότι τα παιδιά ξέρουν ο καθένας τους κανόνες από περίπου εκατό παιχνίδια και σιγά σιγά μαθαίνουν και τα υπόλοιπα. Πλάκα είχε γιατί όποτε παίζω επιτραπέζια όλοι μεταμορφώνονται σε τελείως διαφορετικούς χαρακτήρες. Στο βερολίνο ο σ. έγινε ένας από τους σκληρότερους καπιταλιστές, που έχω δει ποτέ μου και δεν θέλω να ξαναδώ, που θα σε φάνε, χωνέψουν και χέσουν προτού τελειώσουν μαζί σου. Και όλα αυτά σε μερικές αθώες παρτίδες μονόπολης. Το μόνο κακό με το πλέιχάουζ είναι ότι πληρώνεις τα παιχνίδια 1,50 ευρώ την ώρα το άτομο, που τελικά φτιάχνει ένα αξιοπρεπή λογαριασμό στο τέλος γιατί παραγγέλνεις και πάνω από ένα καφέ κατά την πολύωρη διαμονή, αλλά εδώ δεν γκρινιάζω γιατί πέρασα καλά.

Νομίζω πως αυτό το καλοκαίρι μεγάλωσα λίγο παραπάνω. Πέρα από τα νέα μου κιλά, άρχισαν οι άνθρωποι να μου φαίνονται μικρότεροι, οι συνομήλικοί μου ως λίγο πιο νεαροί, οι μεγαλύτεροι στην ηλικία μου. Δεν ξέρω αν είναι ωριμότητα ή απλά άλλη μια παράνοια, ή έστω μια αλλαγή και τίποτα παραπάνω αλλά μου κάνει εντύπωση, μιας και δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που με θυμάμαι να μεγαλώνω, να αλλάζει η οπτική μου σε τόσο μικρό διάστημα ώστε να μπορώ να το αντιληφθώ.

Κάθε μέρα έχει τη ρουτίνα της. Ίντερνετ και διάβασμα, μέχρι το απόγευμα, πολύ φαΐ στο ενδιάμεσο αν ξέχασα να το αναφέρω, άρα και ένα δίωρο αδυναμίας αλλαγής πλευρού από τη μαστούρα της χώνεψης, και μετά ανοιχτά τα φτερά για μικρές εξόδους με πολύ αλκοόλ και λίγους φίλους. Επιστροφή στην αφετηρία, ανεφοδιασμός και πάλι από την αρχή.

Αυτά νομίζω καλύπτουν μερικώς τις τελευταίες μέρες, ειδικώς γίνεται της πουτάνας αλλά δεν μπορώ να πω λέξη, γιατί κινδυνεύω εγώ και οι υπόλοιποι εμπλεκόμενοι.