Αχά

Μόλις έπεσα μπροστά σε αυτή την αγγελία ψάχνοντας για ένα γραφείο και μια καρέκλα

imaginary friend for sale
Date posted: Thursday 18th September
Location: South London

Recently my imaginary friends been getting a bit out of hand, he keeps causing me to shout obscenities in the street. Unfortunately I now need to get a job. Free to whom ever can collect him.
Very friendly, answers to the name Martin.
We've had some good times.

από το gumtree.com

Μπάμπελ μπέιμπι

Γνώμη ότι πάμε κατά διαόλου δεν αλλάζω, αλλά χτες πήρε το μάτι μου μια ανακοίνωση του ΑΠΕ


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ-Υπ. Πολιτισμού-Επιχορήγηση του Φεστιβάλ Κόμικς Βαβέλ από το Υπουργείο Πολιτισμού.

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αθήνα, 15 Σεπτεμβρίου 2008


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ



Με απόφαση του Υπουργού Πολιτισμού κ. Μιχάλη Λιάπη, το Φεστιβάλ Κόμικς Βαβέλ, επιχορηγείται με το ποσό των 350.000 ευρώ για τη φετινή του διοργάνωση.

Ο χρόνος και ο τόπος διεξαγωγής του επόμενου Φεστιβάλ θα ανακοινωθεί τις επόμενες ημέρες από την Οργανωτική του Επιτροπή.


Βέβαια όπως έλεγα και τις προάλλες και στο κέντρο κινηματογράφου έταζε λεφτά και δεν τά δινε, αλλά φαντάζομαι ότι η βαβέλ θα γίνει και φέτος, αν και χωρίς εμένα.

πωλείται εγώ, τιμές λογικές

Τώρα που πήρα θάρρος, στέλνω ό,τι βρω γιατί μετά πάλι θα εξαφανιστώ. Αυτά γράφτηκαν δυο μέρες πριν φύγω από το λονδίνο, και πρόκειται για κακής ποιότητος ποιητικές προσπάθειες (καλής ποιότητος μπορείτε να βρείτε εδώ δεξιά σε κάποιους άλλους κυρίους και κυρίες, που το κατέχουν το άθλημα). Υπάρχουν και δύο αγγλόφωνα από την ίδια στιγμή της πίσω αυλής, που ανέβασα στο ντριμφλούξ. Πρώτα γράφτηκε το back-yard, μετά η ελληνική βερσιόν, μετά πάλι το αγγλικό και στη συνέχεια το δεύτερο ελληνικό.

Μεταξύ των δύο ζευγών έγραψα και τον εξής χαζούλη προβληματισμό:

Είναι τόσο εύκολο αφήνοντας τα νοήματα μισά τις λέξεις βαριές, να δημιουργούνται ενδιαφέροντα αποτελέσματα, που υποτίθεται μοιάζουν με ποιήματα. Είναι σπαστικό βασικά, ειδικά όταν συνέχεια προσπαθείς να γράφεις ενδιαφέροντα κείμενα και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα έχεις γράψει ένα ποίημα. Μπορεί να μην είναι ωραίο δεν ξέρω αλλά τώρα που το διαβάζω βρίσκω διάφορες χαζομάρες που θα μπορούσαν να κρύβονται πίσω του. Να μια εικόνα σχηματίστηκε. Κάθομαι στην πίσω αυλή, εκείνη νεκρή δίπλα μου, ένας φόνος, εγώ τρελός. Δεν καταλαβαίνω αν πρέπει να δεχτώ αυτή την ευκολία ή να αντισταθώ. Τελικά μετράει το αποτέλεσμα ή η διαδικασία; και τι θα σήμαινε αυτό για τους ποιητές; ήταν και αυτοί άνθρωποι που δεν μπορούσαν να γράψουν ολόκληρες προτάσεις, που να χωρούν σε ολόκληρες παραγράφους, από αυτές που βρίσκουμε σε πολυάριθμες σελίδες τυπωμένων ή χειρόγραφων βιβλίων;

τα δυο ελληνικά λοιπόν:

αποτσίγαρο

Απλά καπνίζοντας ένα τσιγάρο στην πίσω αυλή

ακίνητος, ο αέρας δυνατότερος του ψιλόβροχου

κοιτάζω το σκοτεινό δέντρο μπροστά μου

που αντιτίθεται στο μισοσκότεινο συννεφιασμένο ουρανό

η οποιαδήποτε φυσική ακινησία επιβεβαιώνει την αδιάλειπτη πνευματική λειτουργία

μια στιγμή ευτυχίας καταλαμβάνει το εγώ μου

το γιγάντιο εγώ μου, μου, εγώ, μου εγώ, μου

η γνώση της ευτυχίας μου θα διαλύσει τη στιγμή της

η γνώση της διαδικασίας λέγεται μονάχα ζωή

μια γεμιστή ντομάτα αισιοδοξίας

που θα φαγωθεί περήφανα και ματαιόδοξα

στέκω περήφανος καπνίζοντας ένα θανατηφόρο γαλακτομπούρεκο

ο δυνατός άνεμος ταρακουνάει την εσωτερική μου ακινησία

είμαι ολόκληρος, ζωντανός, γεμάτος, ελπίζω, ζω, σκέφτομαι, γελάω

και τώρα όχι

.....................

ένα μικρό κεφάλι χαχανίζει μπροστά μου

η χοντρή μαμά το μαλώνει

οι ήχοι πετάγονται σαν μικρές λέξεις

αποδείξεις της ύπαρξης

η απουσία νοήματος επιβεβαιώνει την ύπαρξη μου

φιλικά σας χαιρετώ κλείνοντας τα μάτια

όλα τα όμορφα πράγματα

μέσα και έξω από το μυαλό μου

τα χαρούμενα παιδιά και τα θλιμμένα βλέμματα

κλείνουν στοργικά τη μοναδική λέξη που απομένει απαραίτητη

για να επιτραπούν όλα τα παραπάνω

τρία γράμματα καθέτως σε ένα γρίφο για αρχάριους ποιητές

Στη Μόσχα, αδερφές μου*

Τώρα δεν θα πρεπε να εκφέρω κι εγώ μια γνώμη γιατί στην πραγματικότητα έχω μαύρα μεσάνυχτα από τα ελληνοπολιτικά, αλλά δεν μπορώ να το κρατήσω, αφού βγάζουν μάτι και αφού είμαι λιγότερο από μήνα εδώ κι έχω σαλτάρει.

Μόλις τώρα διάβαζα ότι μάλλον δεν θα γίνει το φεστιβάλ της Βαβέλ γιατί το υπουργείο δεν δίνει χρήματα. Λίγους μήνες πριν θυμάμαι μια ανακοίνωση του ελληνικού κέντρου κινηματογράφου ότι αναστέλει τη λειτουργία του διότι το υπουργείο του χρωστάει μερικά εκατομμύρια ευρώ, τα οποία συστηματικά υπόσχεται αλλά δεν δίνει, ενώ το εκκ την ίδια ώρα τα υπόσχεται σε κινηματογραφιστές. Οι φαρμακοποιοί αρνούνται να δώσουν φάρμακα μέσω ταμείων γιατί τα ταμεία δεν τους έχουν πληρώσει άπειρα λεφτά. Δεν θυμάμαι ποιος, βγήκε και είπε ότι καλά τώρα θα μας τα πληρώσουν τα λεφτά για τα φάρμακα αλλά τον επόμενο μήνα πάλι δεν θα μας τα πληρώνουν γιατί δεν θα τους έχουν μείνει λεφτά. Ένας υπουργός βγαίνει και λέει, θα πολεμήσουμε τη φοροδιαφυγή, καταργώντας το αφορολόγητο όριο για όλους τους ελεύθερους επαγγελματίες. Φυσικά το μέτρο δεν κάνει τίποτα στους φοροδιαφεύγοντες οι οποίοι απλά θα βγάζουν ένα χιλιάρικο λιγότερο, και κάνει στους νόμιμους κακοπληρωμένους κυρίους και κυρίες, που μαστιγώνονται παραδειγματικά στο σύνταγμα γιατί δεν βγάζουν αρκετά λεφτά και τολμούν να επιβιώνουν φτωχικά. Στα κάτεργα οι αλήτες. Φυσικά ένα τέτοιο μέτρο προερχεται από ένα μυαλό που παίζει ηλεκτρονικά παιχνίδια (civilisation και τέτοια) και ο οποίος με το πάτημα ενός κουμπιού αυξάνει π.χ. την αποτελεσματικότητα του στρατού αλλάζοντας το πολίτευμα σε διακτατορικό. Έτσι και ο υπουργός λέει πόσοι ελεύθεροι επαγγελματίες υπάρχουν? Ας πούμε εκατό χιλιάδες. Με ένα φόρο 10% επιπλέον σε όλους βγάζουμε στα καπάκια εκατό εκατομμύρια ευρώ. Τέλεια. τσουπ το κουμπάκι και τέλειωσε. Μετά βγαίνει και ο άλλος ηλίθιος και πετάει την ιδέα να δημεύσουν λέει τους ακίνητους λογαριασμούς γιατί άδικο είναι να τα παίρνουν οι τράπεζες αυτά τα λεφτά που μένουν στάσιμα και άμα είναι να αρπάξει κανείς λεφτά του πολίτη ας είμαστε εμείς που ειμαστε πιο ωραίοι. Εντωμεταξύ δεν ξέρω αν σας έχει τύχει ποτέ, αλλά αν η γιαγιά σας έχει ένα λογαριασμό στο όνομά της και μόνο στο δικό της και δεν τον συμπεριλάβει σε διαθήκη, δεμ πα να είσαι ο καραμανλής (που λέει ο λόγος φυσικά, εκείνοι δεν έχουν τέτοια προβλήματα), τα λεφτά που έχει μέσα δεν μπορείς να τα ακουμπήσεις. Η γιαγιά σας μπορεί να δούλευε σαν το σκυλί μέχρι τα εξήντα, να πλήρωνε όλους τους φόρους της και τις εισφορές της και να μάζευε λεφτά είτε για τα γηρατειά της είτε για τα παιδιά και τα εγγόνια της. Και αντί να βγει παράνομη η πρακτική των τραπεζών που ζουν για να τρώνε λεφτά και να πλουτίζουν με εξωφρενικούς ρυθμούς σε σχέση με εμάς τους κοινούς θνητούς, η κυβέρνηση θέλει απλά να κάνει η ίδια την παρανομία για να βγάλει κάνα φράγκο παραπάνω. Α, και βγήκε και ο άλλος υπουργός που τον κατηγορούν γιατί έκανε ένα κλασικό φορολογικό κόλπο από αυτά που θα κανε κάθε καλός έλληνας επιχειρηματίας που σέβεται και τα λεφτά του και τα πτώματα πάνω στα οποία πατάει για να ανέβει, με το οποίο γλύτωσε πάρα πολλά λεφτά. Το οποίο φυσικά είναι γελοίο, αφού έτσι είναι ο καπιταλισμός, τα μικρά ψάρια νοικιάζουν το νερό και πληρώνουν το φαγητό με τα οποία ζούνε, και τα μεγάλα πίνουν το νερό και τρώνε και τα μικρά τσάμπα.

Τέλοσπάντων, το σχόλιο που θέλω να κάνω είναι ότι πέρα του ότι σοκαρίστηκα από το επίπεδο της ελληνικής πολιτικής που το είχα ξεχάσει τελείως στα ξένα, όλα τα παραπάνω και μερικά ακόμη είναι σαν να φωνάζουν πως η κυβέρνηση και το κράτος κατά συνέπεια δεν έχουν λεφτά και ψάχνουν να βρουν τρόπους για να μειώσουν όσο το δυνατόν τα έξοδά τους και φυσικά να τα μαζέψουν από όσους τους παίρνει.
Αναρωτιόμουν βέβαια αν είναι μόνο ευθύνη της κυβέρνησης ότι αδειάζουν τα ταμεία, εννοώ μπορεί τα τελευταία χρόνια να είχε το κράτος αυξήσει τις δαπάνες του εξωπραγματικά γιατί είχε έσοδα από την ευρώπη και λόγω επενδύσεων για τους ολυμπιακούς, και τώρα που και τα δύο είτε σταμάτησαν είτε τελειώνουν, η ελλάδα δεν μπορεί να συντηρήσει αυτό το μοντέλο ζωής και είναι η ώρα να ξαναγυρίσει στην πραγματικότητα του 70 και του 80.
Παρόλο που το παραπάνω θα μπορούσε να δικαιολογήσει λιγάκι τις μαλακίες που λένε και κάνουν αυτές τις λίγες μέρες που είμαι στη χώρα, δεν δικαιολογεί ότι είναι όλοι διεφθαρμένοι, τρώνε εκατομμύρια απόπου βρουν χωρίς καμιά τύψη και μετά μιλάνε για δύσκολη παγκόσμια οικονομική κατάσταση. Ούτε βέβαια ότι συστηματικά και από πεποίθηση, ξεπουλάνε οτιδήποτε ανήκει στο κράτος ωστε να πάρουν one off χρήματα, χάνοντας έτσι τη δυνατότητα να έχουν τα όποια έσοδα από αυτές τις τράπεζες, τις εταιρίες, τους δρόμους, αεροδρόμια και δεν ξέρω τι.
Και για να κλείνω και το ποστ πάνω σε πράγματα που δεν έχω ιδέα αλλά όπως όλοι έχω άποψη, μου φαίνεται ότι η ελληνική οικονομία ετοιμάζεται να καταρρεύσει, οπότε καλού κακού αρχίστε να μαθαίνετε καμιά καινούργια γλώσσα για την περίπτωση που θα χρειαστεί να πάτε στη γερμανία, την αγγλία ή την αυστραλία μετανάστες. Α ναι παίζουν καλοί μισθοί και στην πολωνία τον τελευταίο καιρό, γιατί δεν υπάρχει αρκετό εργατικό δυναμικό ενώ αρχίζουν να παίζουν επενδύσεις και να αναπτύσσεται η χώρα τους. Για ιταλία ούτε συζήτηση, είναι σε παρόμοια κατάσταση με εμάς, ενώ θα απέφευγα και την Ισπανία.
**Ναι, για τη Μόσχα και τη ρωσία γενικότερα άκουσα ότι γενικά αναπτύσσεται πολύ γρήγορα τα τελευταία χρόνια, οπότε αν περιμένετε μια δεκαετία ακόμη, θα είναι μια καλή επιλογή κι αυτή

Καλό σεπτέμβρη είπα; δεν είπα. Καλό σεπτέμβρη λοιπόν.

τα βούτυρα του σεπτέμ

Το ασπρουλιάρικο δέρμα μου διαμαρτύρεται όταν το βγάζω λίγο παραπάνω στον ήλιο, όταν ξεχνάω να το βγάλω στον ήλιο και όταν το κοροϊδεύουν οι μαυροτσούκαλοι τουρίστες των νησιών. Εμείς ζούμε στο βόρειο εξωτερικό κύριοι, κι εκεί ο ήλιος δεν καίει, μόνο φωτίζει.

Δύο θερινά σινεμά προσέφεραν τις υπηρεσίες τους. Η επανάσταση της κυρίας Ράτκλιφ στο σινέ ψυρρή. Τρεις κνίτες στην είσοδο, δύο θηλυκοί, η μία ενισχυμένη, κι ένας σερνικός μας μοίρασαν φυλλάδια για το Φεστιβαλ με το μεγάλο Φ. Εμείς αρνηθήκαμε ευγενικά, χωρίς να τους πούμε γιατί, αυτοί επέμεναν, μετά ρίξαμε λίγη πικρίλα για να ισιώσουμε. Εγώ έπιασα να λέω πόσο καλοντυμένα ήταν τα κοριτσάκια και ότι εκμοντερνίστηκε η κνε και ακολουθεί τις μόδες και ότι δεν θα ήταν κακό να χαλάσουν κάνα δέντρο λιγότερο για να διαφημίσουν το φεστιβάλ τους τι στο διάολο κομουνιστές είναι αν δεν τους νοιάζει το περιβάλλον. Η κ. ήταν πιο άγρια ήθελε να πάει να τους πει ότι ήταν γραμματέας σε μια τοπική οργάνωση για ένα χρόνο όταν ήταν δεκαπέντε και τώρα το μόνο που θέλει είναι να τους κάψει και να τους δείρει. Μετά είδαμε και την ταινία και ελπίζαμε ότι την είχαν δει και τα παιδιά. Τίποτα το εξαιρετικό. Αγγλική κωμωδία για μια αγγλική (όχι δεν είναι αυτονόητο) οικογένεια το 70 που μετακομίζει στην ανατολική γερμανία για να διδάξει ο κομουνιστής πατέρας σε σχολείο εκεί. Τα αστειάκια είναι όλα για το κομουνιστικό καθεστώς εκεί, περί ελευθερίας λόγου και ιδεών, μυστικής αστυνομίας, μαύρης αγοράς και διαφόρων τέτοιων εύστοχων μεν αλλά πολύ καρικατουρέ δοσμένων κακώς κειμένων. Δεύτερη ταινία σε θερινό δημοτικό σινεμά σε ένα σχολείο στο χαλάνδρι, η There will be blood του Πολ Τόμας Άντερσον (που έχει σκηνοθετήσει και τη Μανόλια). Για αυτή την ταινία δεν θα πω παρά το ότι ήμασταν τέσσερα άτομα, εγώ τη λάτρεψα οι άλλοι τη σιχάθηκαν, και μετά που το συζήτησα και με άλλους, η κ. τη λάτρεψε κι ο ά. τη σιχάθηκε. Νομίζω πολύ ενδιαφέρουσα αντίδραση για ταινία οπότε την προτείνω ανεπιφύλακτα αν δεν την είδατε όταν βγήκε το χειμώνα.

Πολύ φαγητό, πάρα πολύ φαγητό, τις πρώτες μέρες ήμουν επιφυλακτικός, έλεγα έχει πολύ ζέστη ας το πάω σιγά σιγά, μόνο να τσιμπήσω τίποτα, αλλά τώρα ξεθάρρεψα και κατεβάζω δύο τεράστια γεύματα και μερικά βοηθητικά στα ενδιάμεσα για να μην ξεχάσει το στομάχι μου ποια είναι η δουλειά του. Και φυσικά πεινάω. Με πήγαν με χρονολογική σειρά στη ροζαλία, το δια ταύτα, τις γιάντες και το ούζου μέλαθρον. Εκτός από τη ροζαλία που είναι σταθερή αξία και φτηνή αξία επίσης, τα άλλα ήταν πρώτες μου φορές. Δια ταύτα, ακριβό τίποτα σπουδαίο. Γιάντες, προσωπικά μου βγήκε ότι ήταν πολύ ακριβό, μασκαρεμένο ως βιολογικά υλικά και μοντέρνοι συνδυασμοί, αλλά το αποτέλεσμα, η γεύση δηλαδή, δεν με κάλυψε. Το ούζου μέλαθρον υποτίθεται ότι υπάρχει και στη θεσσαλονίκη, έχει κουλά ονόματα στα φαγητά και πάρα πολλές σάλτσες, οι γεύσεις μου άρεσαν, επίσης αρκετά ακριβό αλλά πεθάναμε στο φαγητό, μπορούσαμε νάχαμε πάρει και δυο πιάτα λιγότερα δηλαδή. Όταν μιλάω για ακριβά φαγητά βέβαια σε όλα τα μαγαζιά, εννοώ μέχρι 25 ευρώ το κεφάλι, καθώς εγώ δεν ανέχομαι να ξοδεύω πάνω από δέκα δεκαπέντε χωρίς να μου προσφέρουν κάτι ιδιαίτερο και ξεχωριστό. Ακόμη δεν έχω δώσει πενηντάρικο και μπορεί και να μην το δώσω και να αφήσω άλλους ανθρώπους να τρέφουν τους καρχαρίες, που τους αρέσει να κολυμπάνε στα βαθιά.

Προχτές με πήγαν (εγώ δεν παίρνω αποφάσεις, κάνω διακοπές) και σε ένα καφεμπαράκι στη βαλτετσίου που λέγεται Playhouse, πολλοί το ξέρουν από τη θεσσαλονίκη. Ενδιαφέρουσα ιδέα, νομίζω απευθύνεται κυρίως σε φοιτητές και μικρότερες ηλικίες, αλλά μια χαρά περάσαμε κι εμείς τα γερόντια. Έχουν το λοιπό, καμιά 250ριά επιτραπέζια παιχνίδια, που κανένα δεν είναι μονόπολη, ή ταμπου, ή ρισκ κ.λπ., νομίζω κυρίως γερμανικά, οπότε δεν μπορείς να παίξεις παιχνίδια γνώσεων. Αν θέλεις να παίξεις, έρχεται ένας νεαρούλης (και οι τρεις συμπαθέστατοι) που ειδικεύεται στα παιχνίδια, του λές τι περίπου θες να παίξεις (λίγη στρατηγική που να ακονίζει το ανταγωνιστικό χιούμορ με ταχύτητα) και εκείνος σου προτείνει δυο τρία παιχνίδια, σου φέρνει ένα συνήθως, στο στήνει και σου εξηγεί τους κανόνες. Υποτίθεται ότι τα παιδιά ξέρουν ο καθένας τους κανόνες από περίπου εκατό παιχνίδια και σιγά σιγά μαθαίνουν και τα υπόλοιπα. Πλάκα είχε γιατί όποτε παίζω επιτραπέζια όλοι μεταμορφώνονται σε τελείως διαφορετικούς χαρακτήρες. Στο βερολίνο ο σ. έγινε ένας από τους σκληρότερους καπιταλιστές, που έχω δει ποτέ μου και δεν θέλω να ξαναδώ, που θα σε φάνε, χωνέψουν και χέσουν προτού τελειώσουν μαζί σου. Και όλα αυτά σε μερικές αθώες παρτίδες μονόπολης. Το μόνο κακό με το πλέιχάουζ είναι ότι πληρώνεις τα παιχνίδια 1,50 ευρώ την ώρα το άτομο, που τελικά φτιάχνει ένα αξιοπρεπή λογαριασμό στο τέλος γιατί παραγγέλνεις και πάνω από ένα καφέ κατά την πολύωρη διαμονή, αλλά εδώ δεν γκρινιάζω γιατί πέρασα καλά.

Νομίζω πως αυτό το καλοκαίρι μεγάλωσα λίγο παραπάνω. Πέρα από τα νέα μου κιλά, άρχισαν οι άνθρωποι να μου φαίνονται μικρότεροι, οι συνομήλικοί μου ως λίγο πιο νεαροί, οι μεγαλύτεροι στην ηλικία μου. Δεν ξέρω αν είναι ωριμότητα ή απλά άλλη μια παράνοια, ή έστω μια αλλαγή και τίποτα παραπάνω αλλά μου κάνει εντύπωση, μιας και δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που με θυμάμαι να μεγαλώνω, να αλλάζει η οπτική μου σε τόσο μικρό διάστημα ώστε να μπορώ να το αντιληφθώ.

Κάθε μέρα έχει τη ρουτίνα της. Ίντερνετ και διάβασμα, μέχρι το απόγευμα, πολύ φαΐ στο ενδιάμεσο αν ξέχασα να το αναφέρω, άρα και ένα δίωρο αδυναμίας αλλαγής πλευρού από τη μαστούρα της χώνεψης, και μετά ανοιχτά τα φτερά για μικρές εξόδους με πολύ αλκοόλ και λίγους φίλους. Επιστροφή στην αφετηρία, ανεφοδιασμός και πάλι από την αρχή.

Αυτά νομίζω καλύπτουν μερικώς τις τελευταίες μέρες, ειδικώς γίνεται της πουτάνας αλλά δεν μπορώ να πω λέξη, γιατί κινδυνεύω εγώ και οι υπόλοιποι εμπλεκόμενοι.