πωλείται εγώ, τιμές λογικές

Τώρα που πήρα θάρρος, στέλνω ό,τι βρω γιατί μετά πάλι θα εξαφανιστώ. Αυτά γράφτηκαν δυο μέρες πριν φύγω από το λονδίνο, και πρόκειται για κακής ποιότητος ποιητικές προσπάθειες (καλής ποιότητος μπορείτε να βρείτε εδώ δεξιά σε κάποιους άλλους κυρίους και κυρίες, που το κατέχουν το άθλημα). Υπάρχουν και δύο αγγλόφωνα από την ίδια στιγμή της πίσω αυλής, που ανέβασα στο ντριμφλούξ. Πρώτα γράφτηκε το back-yard, μετά η ελληνική βερσιόν, μετά πάλι το αγγλικό και στη συνέχεια το δεύτερο ελληνικό.

Μεταξύ των δύο ζευγών έγραψα και τον εξής χαζούλη προβληματισμό:

Είναι τόσο εύκολο αφήνοντας τα νοήματα μισά τις λέξεις βαριές, να δημιουργούνται ενδιαφέροντα αποτελέσματα, που υποτίθεται μοιάζουν με ποιήματα. Είναι σπαστικό βασικά, ειδικά όταν συνέχεια προσπαθείς να γράφεις ενδιαφέροντα κείμενα και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα έχεις γράψει ένα ποίημα. Μπορεί να μην είναι ωραίο δεν ξέρω αλλά τώρα που το διαβάζω βρίσκω διάφορες χαζομάρες που θα μπορούσαν να κρύβονται πίσω του. Να μια εικόνα σχηματίστηκε. Κάθομαι στην πίσω αυλή, εκείνη νεκρή δίπλα μου, ένας φόνος, εγώ τρελός. Δεν καταλαβαίνω αν πρέπει να δεχτώ αυτή την ευκολία ή να αντισταθώ. Τελικά μετράει το αποτέλεσμα ή η διαδικασία; και τι θα σήμαινε αυτό για τους ποιητές; ήταν και αυτοί άνθρωποι που δεν μπορούσαν να γράψουν ολόκληρες προτάσεις, που να χωρούν σε ολόκληρες παραγράφους, από αυτές που βρίσκουμε σε πολυάριθμες σελίδες τυπωμένων ή χειρόγραφων βιβλίων;

τα δυο ελληνικά λοιπόν:

αποτσίγαρο

Απλά καπνίζοντας ένα τσιγάρο στην πίσω αυλή

ακίνητος, ο αέρας δυνατότερος του ψιλόβροχου

κοιτάζω το σκοτεινό δέντρο μπροστά μου

που αντιτίθεται στο μισοσκότεινο συννεφιασμένο ουρανό

η οποιαδήποτε φυσική ακινησία επιβεβαιώνει την αδιάλειπτη πνευματική λειτουργία

μια στιγμή ευτυχίας καταλαμβάνει το εγώ μου

το γιγάντιο εγώ μου, μου, εγώ, μου εγώ, μου

η γνώση της ευτυχίας μου θα διαλύσει τη στιγμή της

η γνώση της διαδικασίας λέγεται μονάχα ζωή

μια γεμιστή ντομάτα αισιοδοξίας

που θα φαγωθεί περήφανα και ματαιόδοξα

στέκω περήφανος καπνίζοντας ένα θανατηφόρο γαλακτομπούρεκο

ο δυνατός άνεμος ταρακουνάει την εσωτερική μου ακινησία

είμαι ολόκληρος, ζωντανός, γεμάτος, ελπίζω, ζω, σκέφτομαι, γελάω

και τώρα όχι

.....................

ένα μικρό κεφάλι χαχανίζει μπροστά μου

η χοντρή μαμά το μαλώνει

οι ήχοι πετάγονται σαν μικρές λέξεις

αποδείξεις της ύπαρξης

η απουσία νοήματος επιβεβαιώνει την ύπαρξη μου

φιλικά σας χαιρετώ κλείνοντας τα μάτια

όλα τα όμορφα πράγματα

μέσα και έξω από το μυαλό μου

τα χαρούμενα παιδιά και τα θλιμμένα βλέμματα

κλείνουν στοργικά τη μοναδική λέξη που απομένει απαραίτητη

για να επιτραπούν όλα τα παραπάνω

τρία γράμματα καθέτως σε ένα γρίφο για αρχάριους ποιητές