it's alive! (μάλλον)

Ναι, εντάξει.


Όποιος πάρει είδηση ότι εμφανίζομαι μετά από τόσο καιρό να σηκώσει το χέρι του, θα μου χρειαστει στις (άπειρες) στιγμές ανασφάλειας, που μαζί με μένα σερφάρουν στα κύματα της διάθεσης μου.


Ποιος θα φανταζόταν ότι η υπενθύμιση κάποιου σχεδόν ξεχασμένου συν-μπλογκερ, θα με οδηγούσε ένα βήμα παραπέρα από το να σκεφτώ να κάνω αυτό που κάνω και εντέλει να το κάνω (τρία κάνω, να ταφήσω;).


Και ποιος νοιάστηκε; (αρχίσαμε τη μύξα [κιόλας! {την κάτσαμε...}])


Αλλά ρε γαμώτο, έκατσα και ξαναδιάβασα πράματα των τελευταίων πέντε χρόνων, πράγματα που όταν τα πόσταρα νόμιζα ότι ήταν ανεπαρκή, ανούσια, μη σπουδαία, καθημερινά, που έβρισκα μετά ότι είναι περίπλοκα, έξυπνα, με αρκετό βάθος και ανθεκτικά σε πολλάπλές αναγνώσεις. Και αυτό που βρήκα ήταν καμιά εικοσαριά διαφορετικοί εαυτοί τελείως ξεχασμένοι, τρόποι γραφής και λεξιλόγια, θεματολογίες και γεγονότα, που αν με βάλεις να επαναλάβω δεν πρόκειται να τα καταφέρω. Διαβάζοντας, έφτασα σε στιγμές να μου έρχονται σκέψεις που αν μιλούσαν θα λέγαν μα τι έιπα πάλι ο πούστης μαζί με την ανάμνηση ότι όταν τα γραφα αυτά δεν είχα ποτέ το απαραίτητο κοινό να τα εκτιμήσει, δηλαδή μια χαρά το είχα, και τι κοινό σε όρισμένες περιπτώσεις, αλλά πολύ συχνά έμενα να περιμένω ένα σχολιάκι, που θα εξέφραζε ακριβώς αυτό το παραπάνω, μα τι είπε πάλι ο πούστης, δεν το έπαιρνα και όλη η ανασφάλεια με διέλυε στα εξ ων συνετέθην.



Εδώ και καιρό έχω σταματήσει να γράφω. Προσπάθησα να γράψω μικρές ιστορίες, αλλά φαίνεται ότι θα μου πάρει μερικά χρόνια ακόμη μέχρι να καταφέρω να περνάω τις ιδέες μου από τη θεωρία στην πράξη. Προσωπικά κείμενα επίσης δε μου βγαίνουν. Λίγες μέρες πριν ένας ψι μου ζήτησε να αρχίσω να κρατάω ένα ημερολόγιο ώστε να μπορεσω να βρω απαντήσεις σε αυτά που με παιδεύουν τα τελευταία χρόνια (που φαντάζομαι αν καταφέρω να συνεχίσω με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα αναφερθούν κάποια στιγμή κι εδώ). Σαν φυσική συνέχεια, άρχισα να σκέφτομαι και αυτή την πλευρά μου το πως προσπαθούσα να επικοινωνήσω μέσω της γραφής και πως συχνά στη ζωή μου αποδεικνυόταν ότι κυρίως μέσω της γραφής επικοινωνώ πραγματικά και ολοκληρωμένα αυτά που νιώθω και σκέφτομαι σε αντίθεση με τη φυσική μου ύπαρξη στον κόσμο εκεί έξω, που πάντοτε νιώθω ότι είναι ανεπαρκής και λειψή. Τέλοσπάντων μαζί με το ημερολόγιο αποφάσισα ότι είναι μια καλή ευκαιρία να δοκιμάσω να ξαναξεκινήσω να γράφω και φυσικά πια ξέρω ότι προσπαθώντας να γράφω για ένα αόρατο κοινό πιθανά θα αναγκαστώ να γράφω κάτι ακόμη κι αν στο τέλος το κρατάω για την πάρτη μου. Και όπου βγει και αυτή τη φορά και όπως προχωρήσει.


Πάντως, και αυτό είναι πολύ σημαντικό, όποιος τύχει και διαβάσει αυτά που γράφονται και τουτης αρέσουν, μην ξεχνάτε να το λέτε, δεν χρειάζονται έξυπνα σχόλια, ούτε και πολλά αν δεν έχετε όρεξη, κι ένα γαμωεμότικον μου αρκεί για να θυμάμαι αυτά που ήδη ξέρω και να καταφέρνω να ξεπερνάω τις φάσεις μου που είμαι ο πιο ηλίθιος και άχρηστος άνθρωπος στον πλανήτη. Και ανοιχτός σε κριτική είμαι και σε διαφωνίες και απόλα. Αλλά θέλω να ξέρω ότι δεν κυνηγάω ανεμόμυλους εντελώς μόνος μου.


Και μετά από όλα αυτά, εννοείται ότι μπορεί και να μην ξαναγράψω τίποτα για τα επόμενα δυο χρόνια, που για μένα έχει την πλακα του από μόνο του, να κάθομαι να δικαιολογώ την απουσία, να ανακοινώνω επανεμφάνιση, να ζητάω προσοχή και αφοσίωση, και να εξαφανίζομαι. 

 Με αντιπάθησα ήδη...